CVA

Een CVA of beroerte is een plotselinge verstoring van de doorbloeding van de hersenen en is één van de belangrijkste ziekten in Nederland. Per jaar worden 30.000 mensen voor het eerst getroffen door een beroerte (Dierx & Stolker, 2000). Ongeveer een kwart van die mensen sterft binnen vier weken en de rest krijgt met vaak blijvende, min of meer ernstige fysieke en/of psychische beperkingen te maken. Het leven van patiënten verandert na een beroerte ingrijpend en naast allerlei fysieke beperkingen – vaak in de vorm van lichamelijke verlammingen – zijn er spraakstoornissen en psychische problemen zoals depressies, angsten en gebrek aan zingeving. Ook voor partners en familie betekent het omgaan met CVA patiënten een grote verandering van gedrag en gewoonten die moeizaam tot stand komt. Na de beroerte doorlopen patiënten tijdens het zorgproces drie elkaar deels overlappende fasen:  

Acute fase
Gericht op het voorkomen van progressieve schade aan de hersenen en van de complicaties; diagnostiek, behandeling, complicatiepreventie en prognose bepaling staan centraal.  

Revalidatie fase
Gericht op het voorkomen en verminderen van stoornissen en beperkingen; hier ligt het accent op revalidatie.  

Chronische fase
Gericht op leren leven met beperkingen, met een accent op acceptatie, verwerking en leren omgaan met beperkingen door de patiënt en door partner en familie.

De zorg voor patiënten die getroffen worden door een beroerte is complex omdat veel verschillende hulpverleners en organisaties tijdens de verschillende fasen van de zorgverlening betrokken zijn bij de zorg voor de CVA patiënten. De complexiteit van de zorg en allerlei randvoorwaardelijke belemmeringen maken dat de CVA zorg lang niet altijd optimaal verloopt. (Uit: een besturingsraamwerk voor een regionale CVA keten, werkdocument, januari 2003, CBO e.a.)